2 கொரிந்தியர் 3:18 “நாமெல்லாரும் திறந்த முகமாய்க் கர்த்தருடைய மகிமையைக் கண்ணாடியிலே காண்கிறதுபோலக் கண்டு, ஆவியாயிருக்கிற கர்த்தரால் அந்தச் சாயலாகத்தானே மகிமையின்மேல் மகிமையடைந்து மறுரூபப்படுகிறோம்”
பரிசுத்தம் என்றால் சரியான காரியங்களைச் செய்வதற்கு இன்னும் அதிகமாக முயற்சி செய்வது என்று நாம் அடிக்கடி நினைக்கிறோம் — நம்முடைய வார்த்தைகளைக் கட்டுப்படுத்துவது, பாவத்தைத் தவிர்ப்பது, ஒழுக்கமாக இருப்பது, அதிகமாக ஜெபிப்பது, உண்மையுடன் சேவை செய்வது, சிறந்த தீர்மானங்களை எடுப்பது போன்றவை. இவை அனைத்தும் முக்கியமானவை. ஆனால் அதைவிட ஆழமான ஒன்று இருக்கிறது. பரிசுத்தம் என்பது நான் செய்வதை மாற்றுவது மட்டுமல்ல; கிறிஸ்துவைப் போல மாறுவதாகும். கர்த்தருடைய மகிமையை நாம் நோக்கிப் பார்க்கும்போது, “அந்தச் சாயலாகத்தானே மகிமையின்மேல் மகிமையடைந்து மறுரூபப்படுகிறோம்” என்று பவுல் கூறுகிறார். கிறிஸ்துவை நோக்கி தொடர்ந்து நம் கண்களைத் திருப்புவதும், நம்மை அவரிடம் ஒப்புக்கொடுப்பதும், பரிசுத்த ஆவியானவர் நம்மை வடிவமைக்க அனுமதிப்பதுமே நம்முடைய பங்கு.
நாம் எதை நோக்கிப் பார்க்கிறோம் என்பதிலிருந்தே மாற்றம் தொடங்குகிறது. நம்முடைய இருதயத்தையும் சிந்தனைகளையும் தொடர்ந்து ஆக்கிரமிக்கும் காரியங்களால் நாம் ஆழமாகப் பாதிக்கப்படுகிறோம். மற்றவர்களுடன் தொடர்ந்து நம்மை ஒப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தால், நாம் பாதுகாப்பற்றவர்களாக உணரத் தொடங்கலாம். மக்களின் அங்கீகாரத்தை தொடர்ந்து தேடிக்கொண்டிருந்தால், அவர்களைத் திருப்திப்படுத்த முயற்சிப்பவர்களாக மாறலாம். நம்முடைய தோல்விகளையே தொடர்ந்து சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தால், நம்முடைய தோல்விகளே நம்மை வரையறுக்கின்றன என்று நம்பத் தொடங்கலாம். ஆனால் நாம் தொடர்ந்து கிறிஸ்துவை நோக்கிப் பார்க்கும்போது**,** நம்மில் ஏதோ ஒன்று மாறத் தொடங்குகிறது. அவருடைய தாழ்மையை பார்க்கிறோம். அவருடைய இரக்கத்தை பார்க்கிறோம். அவருடைய பரிசுத்தத்தை பார்க்கிறோம். அவருடைய தைரியத்தை பார்க்கிறோம். அவருடைய பொறுமையை பார்க்கிறோம். அவருடைய மன்னிப்பைப் பார்க்கிறோம். அவருடைய கீழ்ப்படிதலை பார்க்கிறோம். அவருடைய அன்பைப் பார்க்கிறோம். கிறிஸ்துவை நாம் அதிகமாக நோக்கிப் பார்க்கும்போது, கிறிஸ்துவைப் பிரதிபலிக்கத் தொடங்குகிறோம். பரிசுத்தம் என்பது, “நான் என்ன செய்வதை நிறுத்த வேண்டும்?” என்று கேட்பது மட்டுமல்ல. அதோடு, “இயேசுவில் நான் காணும் எந்தக் குணத்தை தேவன் என்னில் வளர்க்க விரும்புகிறார்?” என்றும் கேட்பதாகும்.
கண்ணாடி பிம்பத்தை உருவாக்குவதில்லை; அது தனக்கு முன்னால் உள்ள பிம்பத்தையே பிரதிபலிக்கிறது. அதேபோல, நம்மைச் சுற்றியுள்ள மக்களுக்கு கிறிஸ்துவை வெளிப்படுத்துவதே நம் வாழ்வின் நோக்கமாகும். சபையில், பணியிடத்தில், சோர்வாக இருக்கும்போது, யாராவது உங்களை ஏமாற்றும்போது, தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும்போது, யாரும் பார்க்காதபோது, துன்பத்தை அனுபவிக்கும்போது என எல்லாச் சூழல்களிலும் கிறிஸ்துவை வெளிப்படுத்துங்கள். பரிசுத்தத்தின் நோக்கம் என்பது, மக்கள் உங்களைப் பார்த்து "எவ்வளவு நல்ல கிறிஸ்தவர்!" என்று சொல்வது மட்டுமல்ல; "இவருடைய வாழ்க்கையில் கிறிஸ்துவின் சாயலை என்னால் காண முடிகிறது" என்று உணர்வதே அதன் ஆழமான நோக்கமாகும்.
சிந்தனை:
-
மக்கள் என்னைச் சந்திக்கும்போது, கிறிஸ்துவின் எந்தப் பகுதியை என்னில் பார்க்கிறார்கள்?
-
இப்போது தேவன் இயேசுவின் எந்தக் குணத்தை என்னில் வளர்க்க முயற்சி செய்கிறார்?
-
தேவனுடைய வார்த்தை, ஜெபம் மற்றும் ஆராதனையின் மூலம் கிறிஸ்துவை நோக்கிப் பார்ப்பதற்கு நான் போதுமான நேரத்தைச் செலவிடுகிறேனா?
நினைவில் கொள்ளுங்கள்:
“வெறுமனே ஒரு பரிசுத்தமான வாழ்க்கையை வாழ்வதற்காக மட்டும் நான் அழைக்கப்படவில்லை; இயேசுவைப் போல மாறுவதற்காக நான் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறேன்.” கிறிஸ்துவை நோக்கிப் பாருங்கள். கிறிஸ்துவிடம் உங்களை ஒப்புக்கொடுங்கள். கிறிஸ்துவைப் போல மாறுங்கள். கிறிஸ்துவைப் பிரதிபலியுங்கள்.