எபேசியர் 4:1–3 “ஆதலால், கர்த்தர்நிமித்தம் கட்டுண்டவனாகிய நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிற புத்தியென்னவெனில், நீங்கள் அழைக்கப்பட்ட அழைப்புக்குப் பாத்திரவான்களாய் நடந்து, மிகுந்த மனத்தாழ்மையும் சாந்தமும் நீடிய பொறுமையும் உடையவர்களாய், அன்பினால் ஒருவரையொருவர் தாங்கி, சமாதானக்கட்டினால் ஆவியின் ஒருமையைக் காத்துக்கொள்வதற்கு ஜாக்கிரதையாயிருங்கள்”
நாம் தனியாக இருக்கும்போது பரிசுத்தமானவர்களாகத் தோன்றுவது சாத்தியம். நாம் தனிப்பட்ட வேதவாசிப்பு செய்யலாம், ஜெபிக்கலாம், வேதாகமத்தை வாசிக்கலாம், தேவனை ஆராதிக்கலாம். ஆனால் சமூகம் நம்முடைய பரிசுத்தத்தின் மற்றொரு பக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. கடினமான மனிதர்களிடம் நாம் எவ்வாறு நடந்துகொள்கிறோம், கருத்து வேறுபாடுகளை எவ்வாறு கையாள்கிறோம், திருத்தத்தை எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்கிறோம், நம்மை ஏமாற்றுபவர்களை எவ்வாறு நடத்துகிறோம் என்பவை நம்முடைய இருதயத்தில் உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. பவுல், நம்முடைய அழைப்புக்குத் தகுதியான வாழ்க்கையை நான்கு எளிய குணங்களோடு இணைக்கிறார்: தாழ்மை, சாந்தம், பொறுமை, அன்பு.
தாழ்மை: “நான் எப்போதும் சரியாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.” என்று சொல்லுகிறது. இது நாம் மற்றவர்களுக்குச் செவிகொடுக்கவும், திருத்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவும், நம்மைவிட வயதில் இளையவர்களிடமிருந்தும், அமைதியானவர்களிடமிருந்தும் அல்லது நம்மிடமிருந்து வித்தியாசமானவர்களிடமிருந்தும் கற்றுக்கொள்ளவும் உதவுகிறது. சாந்தம் என்பது பலவீனம் அல்ல. அது நம்முடைய பதிலைக் கட்டுப்படுத்தும் பெலன். கடுமையாகப் பேசுவதற்கு நமக்கு எல்லா காரணங்களும் இருந்தாலும், மற்றவரின் மரியாதையைப் பாதுகாக்கும் வார்த்தைகளை நாம் தேர்ந்தெடுக்கிறோம். பொறுமை என்பது ஒவ்வொருவரும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை நினைவில் வைத்திருப்பதாகும். மக்கள் நாம் எதிர்பார்க்கும் வேகத்தில் மாறாதபோது நாம் விரக்தியடைகிறோம். ஆனால் தேவனும் நம்மிடம் பொறுமையாக இருந்திருக்கிறார். சில நேரங்களில் மக்களுக்கு திருத்தம் தேவைப்படலாம். சில நேரங்களில் அவர்களுக்கு வெறுமனே நேரமும், ஜெபமும், அவர்கள் வளர முடியும் என்று நம்பும் ஒருவரும் தேவைப்படலாம்.
அதன்பிறகு பவுல், “அன்பினால் ஒருவரையொருவர் தாங்கி” என்று கூறுகிறார். இது கிறிஸ்தவ சமூக வாழ்க்கையின் மிகவும் நடைமுறையான ஒரு எடுத்துக்காட்டாக இருக்கலாம். மக்கள் நம்மை எரிச்சலடையச் செய்வார்கள். அவர்கள் நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வார்கள். அவர்கள் நமக்குச் சிரமமாக இருக்கும் சில பலவீனங்களைக் கொண்டிருப்பார்கள். பரிசுத்தமான சமூகம் என்பது யாரும் காயப்படாத இடம் அல்ல; காயத்தைவிட அன்பு பெரியதாக இருக்கும் இடம். ஒருவர் நம்மை ஏமாற்றும்போது, நமக்கு ஒரு தேர்வு இருக்கிறது. அவரைப் பற்றி மற்றவர்களிடம் பேசலாம், அல்லது முதலில் தேவனிடம் பேசிவிட்டு, பின்னர் அவரிடமே பேசலாம். அவர்களுடைய குறைகளைச் சேகரித்துக்கொண்டே இருக்கலாம், அல்லது அவற்றை அன்பினால் மூடலாம். அவர்கள் செய்த தவறுகளின் பட்டியலை வைத்துக்கொண்டிருக்கலாம், அல்லது மன்னிப்பைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.
ஒற்றுமை தானாக உருவாகாது. பவுல், “ஜாக்கிரதையாயிருங்கள்” என்று கூறுகிறார். சில நேரங்களில் சமாதானத்தைக் காப்பாற்றுவதற்கு நாம் முதல் அடியை எடுக்க வேண்டியிருக்கலாம். மீண்டும் ஒருமுறை கேட்க வேண்டியிருக்கலாம். மன்னிப்பு கேட்க வேண்டியிருக்கலாம். மன்னிக்க வேண்டியிருக்கலாம். அல்லது “நான்தான் சரி” என்று நிரூபிக்க வேண்டும் என்ற நம்முடைய தேவையை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியிருக்கலாம்.
நடைமுறை:
இந்த வாரம் ஒருவர் உங்களை விரக்தியடையச் செய்யும்போது அல்லது காயப்படுத்தும்போது, இந்த எளிய முறையைப் பயிற்சி செய்யுங்கள்:
-
முதலில் ஜெபியுங்கள்.
-
நேரடியாகப் பேசுங்கள்.
-
கவனமாகக் கேளுங்கள்.
-
மனதார மன்னியுங்கள்.
-
ஒற்றுமையைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளுங்கள்.
சிந்தனை:
என்னுடைய உறவுகளில் நான் அதிகமாக வளர வேண்டிய குணம் எது—தாழ்மையா, சாந்தமா, பொறுமையா அல்லது அன்பினால் மற்றவர்களைத் தாங்குவதா?