லூக்கா 9:51 “பின்பு, அவர் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் நாட்கள் சமீபித்தபோது, அவர் எருசலேமுக்குப் போகத் தமது முகத்தைத்திருப்பி”
எருசலேமில் தமக்கு என்ன காத்திருக்கிறது என்பதை இயேசு அறிந்திருந்தார். அங்கே அவருக்கு நிராகரிப்பும், பாடுகளும், சிலுவையும் காத்திருந்தன. ஆனாலும் அவர் பின்வாங்கவில்லை. அவர் பிதாவின் சித்தத்தை அறிந்திருந்ததால், “உறுதியாய் எருசலேமுக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.” அவருடைய தைரியம் பயமோ வலியோ இல்லாத நிலை அல்ல. மாறாக, எதிர்காலத்தில் என்ன காத்திருக்கிறது என்ற பயத்தைவிட அன்பும் கீழ்ப்படிதலும் பெரிதாக இருந்தது. சில நேரங்களில் பரிசுத்தத்திற்கு தைரியம் தேவைப்படுகிறது. அமைதியாக இருப்பது எளிதாக இருக்கும்போது உண்மையைச் பேசுவதற்கும், மற்றவர்கள் மாறுபட்ட கருத்துக்களைக் கொண்டிருக்கும்போது சரியானதின் பக்கம் நிற்பதற்கும், நம்மை தேவனிடமிருந்து விலக்கிச் செல்லும் காரியங்களுக்கு 'வேண்டாம்' என்று சொல்வதற்கும், கீழ்ப்படிதல் ஒரு விலையைக் கோரும்போதும் உண்மையாய் நிலைத்திருப்பதற்கும், அடுத்து என்ன நிகழப்போகிறது என்று தெரியாத நிலையிலும் தேவன் கேட்பதைச் செய்வதற்கும் தைரியம் தேவை. தைரியமான பரிசுத்தம் என்பது நம்முடைய சொந்த வலிமையைச் சார்ந்திருப்பதல்ல; மாறாக, தேவனுக்குக் கீழ்ப்படியும் வகையில் அவர்மீது முழுமையாக நம்பிக்கை வைப்பதே ஆகும்.
இயேசு மிக எளிதான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை; மாறாக, பிதாவின் பாதையையே தேர்ந்தெடுத்தார். "எது எனக்கு வசதியாக இருக்கும்?" என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, "தேவன் என்னை என்ன செய்யச் சொல்கிறார்?" என்று கேட்பதே பரிசுத்தமான தைரியமாகும். தேவனுடைய பணியில் பாதுகாப்பான வழியை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்துச் செயல்பட முடியாது. நம் இருதயத்தை தேவனிடம் முழுமையாக ஒப்புக்கொடுக்கும்போது, பாதை கடினமாக இருந்தாலும் அடுத்த நம்பிக்கையான அடியை எடுத்து வைப்பதற்கான மன உறுதியே தைரியமாக மாறுகிறது.
சிந்தனை:
தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்து அடுத்த அடியை எடுத்து வைப்பதிலிருந்து, பயமோ அல்லது சௌகரியமோ என்னை எங்கே தடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது?
நடைமுறை:
தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிவதிலிருந்து பயம் உங்களைத் தடுக்கும் ஒரு சூழலைக் கண்டறியுங்கள். இன்று ஒரு துணிச்சலான அடியை எடுத்து வையுங்கள்; பயமற்ற உணர்வு இருப்பதால் அல்ல, மாறாக உங்களை வழிநடத்துபவர் மீதுள்ள நம்பிக்கையினால் அதைச் செய்யுங்கள்.