சங்கீதம் 101:3 “தீங்கான காரியத்தை என் கண்முன் வைக்கமாட்டேன்; வழி விலகுகிறவர்களின் செய்கையை வெறுக்கிறேன்; அது என்னைப் பற்றாது.”
நாம் வாழும் உலகில், நம்முடைய கண்கள் தொடர்ந்து நம்முடைய இருதயத்தை மெதுவாக வடிவமைக்கக்கூடிய பல காரியங்களைப் பார்க்க அழைக்கப்படுகின்றன. நாம் பார்ப்பது ஆரம்பத்தில் தீங்கற்றதாகத் தோன்றலாம். ஆனால் நாம் மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கும் காரியங்கள் நமக்குப் பழக்கமானதாக மாறலாம்; பழக்கமானது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாக மாறலாம்; ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது இறுதியில் நாம் வாழும் விதத்தையே பாதிக்கலாம். அதனால்தான் பரிசுத்தம் என்பது நாம் எதைப் பார்க்கத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம் என்பதையும் உள்ளடக்கியது.
யோபு இதன் தீவிரத்தைப் புரிந்துகொண்டிருந்தார். அவர் கூறினார்: “என் கண்களோடே உடன்படிக்கைபண்ணின நான் ஒரு கன்னிகையின்மேல் நினைப்பாயிருப்பதெப்படி?” — யோபு 31:1
சோதனை தன்னைக் கட்டுப்படுத்தும் வரை யோபு காத்திருக்கவில்லை. தன் கண்கள் எவற்றைப் பார்க்க அனுமதிப்பது என்பதை முன்கூட்டியே தீர்மானித்தார். அவருடைய கண்களுக்கு எல்லைகள் தேவை என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டார். ஏனென்றால், கண்களின் வழியாக உள்ளே வருகிறவை நமக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதையும் பாதிக்கக்கூடும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். பரிசுத்தமான கண்களைக் கொண்டிருப்பது, உலகில் இருக்கும் ஒவ்வொரு பாவமான காரியங்களையும் நாம் பார்க்கவே கூடாது என்பதல்ல. நாம் உலகில் வாழ்கிறோம்; நம் கண்களுக்கு முன்பாக வரும் அனைத்தையும் நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாது. பரிசுத்தம் என்பது நாம் எதைப் பார்க்கத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம், எதைத் தொடர்ந்து பார்க்கிறோம், எதை ரசிக்க நம்மை அனுமதிக்கிறோம் என்பதைக் குறித்தது.
சில நேரங்களில் ஆபத்து முதல் பார்வையில் இல்லை; இரண்டாவது பார்வையில்தான் இருக்கிறது. ஆரோக்கியமற்ற அல்லது பரிசுத்தமற்ற காரியங்களைத் தொடர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருப்பதே ஆபத்தாக மாறுகிறது. உலகம், “எல்லாரும் இதைப் பார்க்கிறார்கள். எல்லாரும் இதைச் செய்கிறார்கள். இது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை” என்று சொல்லலாம். ஆனால் ஒரு சீஷன் வேறொரு கேள்வியைக் கேட்கிறான்: “இதைப் பார்த்துக் கொண்டே என் இருதயத்தைக் கிறிஸ்துவுக்கு அர்ப்பணித்திருக்க முடியுமா?” சங்கீதம் 101:3 ஒரு வலிமையான தனிப்பட்ட தீர்மானத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: “தீங்கான காரியத்தை என் கண்முன் வைக்கமாட்டேன்” பாவத்தை நிராகரிப்பது மட்டுமல்லாமல், சில நேரங்களில் நம்முடைய கண்களை அதிலிருந்து திருப்புவதும் பரிசுத்த வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகும் என்பதை தாவீது புரிந்துகொண்டார்.
நம்முடைய கண்கள் தேவன் கொடுத்த பரிசுகள். எனவே, அவற்றைப் பயன்படுத்தி அன்பு தேவைப்படும் மக்களைக் கவனிக்கவும், ஊழியம் செய்வதற்கான வாய்ப்புகளைக் காணவும், தேவனுடைய படைப்பை ரசிக்கவும், அவருடைய வார்த்தையை வாசிக்கவும், மிக முக்கியமாக, நம்முடைய கண்களை இயேசுவின் மேல் நிலைநிறுத்தவும் செய்வோம்.
“…விசுவாசத்தைத் துவக்குகிறவரும் முடிக்கிறவருமாயிருக்கிற இயேசுவை நோக்கி, நமக்கு நியமித்திருக்கிற ஓட்டத்தில் பொறுமையோடே ஓடக்கடவோம்” — எபிரெயர் 12:2
சிந்தனை:
நான் மீண்டும் மீண்டும் எவற்றைப் பார்க்க என் கண்களை அனுமதிக்கிறேன்? நான் பார்ப்பதை நிறுத்த வேண்டிய, தேடுவதை நிறுத்த வேண்டிய அல்லது அதிலிருந்து என் கண்களைத் திருப்ப வேண்டிய ஏதாவது இருக்கிறதா?
நடைமுறை:
இன்று தேவனுக்கு முன்பாக உங்கள் சொந்த உடன்படிக்கையை ஏற்படுத்திக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் வேண்டுமென்றே எவற்றைப் பார்க்கமாட்டீர்கள் என்பதைத் தீர்மானியுங்கள். உங்கள் கண்களுக்கு முன்பாக பரிசுத்தமற்ற காரியங்கள் ஏதாவது வந்தால், அதை ரசித்துக்கொண்டிருக்காமல், உங்கள் கண்களை அதிலிருந்து திருப்புங்கள்.