1 பேதுரு 4:1–2 “இப்படியிருக்க, கிறிஸ்து நமக்காக மாம்சத்திலே பாடுபட்டபடியால், நீங்களும் அப்படிப்பட்ட சிந்தையை ஆயுதமாகத் தரித்துக்கொள்ளுங்கள். ஏனென்றால் மாம்சத்தில் பாடுபடுகிறவன் இனி மாம்சத்திலிருக்கும் காலம்வரைக்கும் மனுஷருடைய இச்சைகளின்படி பிழைக்காமல் தேவனுடைய சித்தத்தின்படியே பிழைக்கத்தக்கதாகப் பாவங்களை விட்டோய்ந்திருப்பான்”
பொதுவாக நாம் துன்பத்தை எதிர்கொள்ளும்போது, “இந்தத் துன்பத்திலிருந்து நான் எப்படி கடந்து வருவது?” என்று கேட்கிறோம். ஆனால் பேதுரு இன்னும் ஆழமான ஒரு கேள்வியைக் கேட்க நம்மை அழைக்கிறார்: “இந்தத் துன்பத்தின் மூலம் நான் எப்படிப்பட்ட நபராக மாற முடியும்?” துன்பம் நாம் பொதுவாக மறைத்து வைத்திருக்கும் காரியங்களை வெளிக்கொண்டு வரும் தன்மை கொண்டது. வாழ்க்கை வசதியாக இருக்கும்போது பொறுமையாகவும், தேவனை நம்புகிறவர்களாகவும், தாராளமாகவும், சமாதானமாகவும் இருப்பது எளிது. ஆனால் நாம் ஏமாற்றமடையும்போது, தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும்போது, நிராகரிக்கப்படும்போது, சோர்வடையும்போது அல்லது நியாயமற்ற முறையில் நடத்தப்படும்போது, நம்முடைய இருதயத்திற்குள் இருப்பவை வெளிப்படத் தொடங்குகின்றன. துன்பம் நம்முடைய விசுவாசம் சோதிக்கப்படும் ஒரு இடமாகிறது. நாம் வலியைத் தாங்க முடியுமா என்பதை மட்டும் பார்ப்பதற்காக அல்ல; நாம் வேதனையில் இருக்கும்போதும் தொடர்ந்து தேவனுடைய வழியைத் தேர்ந்தெடுப்போமா என்பதை வெளிப்படுத்துவதற்காக.
கிறிஸ்துவின் மனநிலையைத் தரித்துக்கொள்ளுங்கள். பேதுரு கிறிஸ்துவைப் போல “அதே மனநிலையை ஆயுதமாகத் தரித்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று கூறுகிறார். இயேசுவானவர் துன்பம் தம்மை கசப்பானவராகவோ, சுயநலமுள்ளவராகவோ மாற்ற அனுமதிக்கவில்லை. அவர் தம்மை பிதாவிடம் ஒப்புக்கொடுத்து, தொடர்ந்து தேவனுடைய சித்தத்தின்படி வாழ்ந்தார். இதன் அர்த்தம் துன்பத்தை விரும்ப வேண்டும் என்பதல்ல. அது வலிக்கவில்லை என்று நடிப்பதும் அல்ல. துன்பத்தில் பரிசுத்தமாக இருப்பது என்பது, நம்முடைய வலி நாம் எப்படிப்பட்ட நபராக மாற வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்க அனுமதிக்காமல் இருப்பதாகும். சில நேரங்களில் துன்பத்தில் நமக்கு வரும் மிகப்பெரிய சோதனை ஒரு குறிப்பிட்ட பாவச் செயல் அல்ல; மாறாக, நம்முடைய இருதயம் மெதுவாக மாறத் தொடங்குவதாகும்: “நான் இன்னும் சிறப்பாக நடத்தப்பட வேண்டியவன்.” “என்னை யாரும் புரிந்துகொள்வதில்லை.” “இனிமேல் என்னை நானே பாதுகாத்துக்கொள்வேன்.” “எனக்கு யாரும் தேவையில்லை.” “எனக்கு நன்றாக உணரச் செய்வதை எதுவாக இருந்தாலும் செய்வேன்.” வலி நம்மை மெதுவாக நம்மைச் சுற்றியே சிந்திக்க வைக்கலாம்.
ஆனால் பேதுரு, “இனி மாம்சத்திலிருக்கும் காலம்வரைக்கும் மனுஷருடைய இச்சைகளின்படி பிழைக்காமல் தேவனுடைய சித்தத்தின்படியே பிழைக்கத்தக்கதாகப் பாவங்களை விட்டோய்ந்திருப்பான்” என்று கூறுகிறார். நம்முடைய துன்பம் நம்முடைய அழைப்பை இடைநிறுத்துவதில்லை. கடினமான காலத்திலும் நாம் தொடர்ந்து: அன்பு செய்யலாம். மன்னிக்கலாம். ஜெபிக்கலாம். சேவை செய்யலாம். மற்றவர்களை உற்சாகப்படுத்தலாம். தேவனை நம்பலாம். மேலும், “இனி மாம்சத்திலிருக்கும் காலம்வரைக்கும்” என்ற வார்த்தைகளைக் கவனியுங்கள். நேற்றைய நாளை நம்மால் மாற்ற முடியாது, ஆனால் நாளைய நாளை அவரிடம் ஒப்படைக்க முடியும். ஒருவேளை, கடந்த காலத்தை வேறு விதமாக வாழ்ந்திருக்கலாமோ என்று நாம் விரும்பும் ஆண்டுகள் இருக்கலாம்; அல்லது துன்பம் நம்மிடமிருந்து எதையாவது பறித்திருக்கலாம். ஆனால், அவருக்குப் பயன்படும் நிலையை அடைவதற்கு முன்பாகவே, இழந்த ஒவ்வொரு கணத்தையும் நாம் மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்று தேவன் நம்மிடம் எதிர்பார்ப்பதில்லை. அவர் நமக்குத் தந்திருப்பது 'இன்றைய நாளை'த்தான்.
எனவே, துன்பம் வரும்போது நாம் இவ்வாறு ஜெபிக்கலாம்: “ஆண்டவரே, இந்த வலி வீணாகிவிடாதபடி செய்யும். நான் இதன் வழியாக நடக்க வேண்டியிருந்தால், இதைப் பயன்படுத்தி என்னை கிறிஸ்துவைப் போல மாற்றும்.”
நடைமுறை:
நீங்கள் துன்பப்படும்போது, உங்கள் வலி உங்களை எந்த மாதிரியான எதிர்வினைக்குத் தூண்டுகிறது என்பதைக் கண்டறியுங்கள்: கோபம், ஒதுங்கிப்போதல், கசப்புணர்வு, சுய பரிதாபம், எல்லாவற்றையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க நினைத்தல் அல்லது முயற்சியைக் கைவிடுதல். அதற்குப் பதிலாக, கிறிஸ்துவைப் போன்றதொரு மனப்பான்மையைத் தேர்ந்தெடுங்கள். உங்கள் சொந்த விருப்பத்தை விடக் தேவனின் விருப்பம் மேலோங்கும் ஒரு இடமாக உங்கள் துன்பம் அமையட்டும்.
சிந்தனை:
என்னுடைய துன்பம் என்னுள் எதை உருவாக்குகிறது—மனக்கசப்பையும் என்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் மனநிலையையுமா, அல்லது தேவன்மீது ஆழமான சார்பையும் கிறிஸ்துவைப் போன்ற குணத்தையுமா?