எபேசியர் 4:29 “கெட்ட வார்த்தை ஒன்றும் உங்கள் வாயிலிருந்து புறப்படவேண்டாம்; பக்திவிருத்திக்கு ஏதுவான நல்ல வார்த்தை உண்டானால் அதையே கேட்கிறவனுக்குப் பிரயோஜனமுண்டாகும்படி பேசுங்கள்.”
நம்முடைய வார்த்தைகள் சில நொடிகளில் நம் வாயிலிருந்து வெளியேறிவிடலாம். ஆனால் அவற்றின் தாக்கம் ஒருவருடைய இருதயத்தில் பல ஆண்டுகளாக நிலைத்திருக்கலாம். கவனக்குறைவாகப் பேசப்படும் ஒரு வார்த்தை ஆழமாகக் காயப்படுத்தலாம்; அதே நேரத்தில், சரியான நேரத்தில் பேசப்படும் ஒரு வார்த்தை தைரியத்தையும், ஆறுதலையும், நம்பிக்கையையும் கொடுக்கலாம். அதனால்தான் பரிசுத்தம் என்பது நாம் எதைச் செய்கிறோம் என்பதில் மட்டுமல்ல; நாம் எதைப் பேசுகிறோம் என்பதிலும் உள்ளது.
இந்த வசனம் “கெட்ட வார்த்தைகள்” பற்றி பேசுகிறது. கிரேக்க மொழியில் “கெட்டது” என்பதற்கு அழுகிப்போனது என்ற அர்த்தமும் உள்ளது. அழுகிப்போன பழம் துர்நாற்றத்தை ஏற்படுத்துவது போல, அழுகிப்போன வார்த்தைகள் மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் மோசமான, அழிவை ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. தீங்கு விளைவிக்கும் வார்த்தைகளைப் பேசுவதை நிறுத்துங்கள் என்று பவுல் மட்டும் சொல்லவில்லை. அதைவிட உயர்ந்த ஒரு அழைப்பை அவர் நமக்குக் கொடுக்கிறார்: “உங்கள் பேச்சு கிருபையின் ஒரு வழியாக இருக்கட்டும்.” நம்முடைய வார்த்தைகள், நமக்கு முன்பாக இருக்கும் நபரின் தேவைக்கேற்ப வடிவமைக்கப்பட வேண்டும். பரிசுத்தமான பேச்சு இவ்வாறு கேட்கிறது: “இந்த நபருக்கு இப்போது என்னிடமிருந்து என்ன தேவை?” சில நேரங்களில் அவர்களுக்கு உற்சாகப்படுத்துதல் தேவைப்படலாம்.சில நேரங்களில் சத்தியம் தேவைப்படலாம். சில நேரங்களில் திருத்துதல் தேவைப்படலாம். சில நேரங்களில் ஆறுதல் தேவைப்படலாம். சில நேரங்களில், அவர்கள் நம்மிடம் விரும்புவது நாம் அவர்களுக்கு செவி கொடுப்பது மட்டுமே.
நம்முடைய வார்த்தைகள் நமக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. இயேசு கூறினார்: “இருதயத்தின் நிறைவினால் வாய் பேசும்” (மத்தேயு 12:34). எனவே, நம்முடைய நாவைக் கட்டுப்படுத்துவது என்பது வெறுமனே சிறந்த முறையில் பேசக் கற்றுக்கொள்வது அல்ல**.** நம்முடைய வார்த்தைகள் வெளிவரும் பிறக்கும் அடிப்படை மூலத்தையே தேவன் மாற்ற அனுமதிப்பதாகும்.
பவுலின் வார்த்தைகளில் இன்னொரு அழகான சவால் இருக்கிறது: “கேட்கிறவர்களுக்கு நன்மை உண்டாகும்படி.” மற்றவர்களை காயப்படுத்தாமல் இருப்பதற்கு மட்டுமே நாம் அழைக்கப்படவில்லை; நம்முடைய பேச்சின் மூலம் அவர்களை ஆசீர்வதிக்க வேண்டும் என்பதற்கும் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். நாம் பேசும் ஒவ்வொரு உரையாடலும், மக்களை தேவனுக்கு இன்னும் நெருக்கமாகவும், விசுவாசத்தில் இன்னும் பலமாகவும், நம்பிக்கையுடன் இருக்கவும், கிறிஸ்துவில் தங்களுடைய மதிப்பை இன்னும் அதிகமாக உணரவும் செய்தால் எப்படி இருக்கும்?
நம்முடைய வார்த்தைகள் தேவனிடம் ஒப்புக்கொடுக்கப்படும்போது**,** நம்முடைய வீடுகள், திருமணங்கள், நட்புகள், சபைகள் மற்றும் பணியிடங்கள் முற்றிலும் வித்தியாசமான இடங்களாக மாறலாம். நாம் பேசுவதற்கு முன், இந்த மூன்று எளிய கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொள்ளலாம்: இது உண்மையா? இது அவசியமா? இது மற்றவர்களைப் பலப்படுத்துமா?
பரிசுத்தமான பேச்சு என்பது வெறுமனே மரியாதையாகப் பேசுவது அல்ல. அது கிறிஸ்துவின் குணத்தை பிரதிபலிக்கும் பேச்சாகும்.
சிந்தனை:
மக்கள் என்னுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்கும்போது, அவை எதை விட்டுச் செல்கின்றன? சமாதானமா அல்லது வேதனையா? தைரியமா அல்லது சோர்வா? குணமாக்குதலா அல்லது காயமா?
நடைமுறை:
இன்று, உற்சாகப்படுத்துதல், பாராட்டு அல்லது சத்தியத்தின் ஒரு வார்த்தை தேவைப்படும் ஒருவரிடம் அதை பேசுங்கள். கடினமான ஒரு உரையாடலில் பதிலளிப்பதற்கு முன், சிறிது நேரம் அமைதியாக நின்று, உங்கள் வார்த்தைகள் ஒரு ஆசீர்வாதமாக மாறும்படி தேவனிடம் உதவி கேளுங்கள்.