பிலிப்பியர் 2:5–8 “கிறிஸ்து இயேசுவிலிருந்த சிந்தையே உங்களிலும் இருக்கக்கடவது; அவர் தேவனுடைய ரூபமாயிருந்தும், தேவனுக்குச் சமமாயிருப்பதைக் கொள்ளையாடின பொருளாக எண்ணாமல், தம்மைத்தாமே வெறுமையாக்கி, அடிமையின் ரூபமெடுத்து, மனுஷர் சாயலானார். அவர் மனுஷரூபமாய்க் காணப்பட்டு, மரணபரியந்தம், அதாவது சிலுவையின் மரணபரியந்தமும் கீழ்ப்படிந்தவராகி, தம்மைத்தாமே தாழ்த்தினார்”
பரிசுத்தம் என்பது மற்றவர்களின் பார்வையில் பெரியதாக மாறுவது அல்ல, மாறாக அன்பில் தாழ்ந்து செல்ல விரும்புவதாக இயேசு நமக்குக் காட்டுகிறார். அவர் இயல்பிலேயே தேவனாக இருந்தும், தம்முடைய நிலையைத் தமக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளவில்லை. அவர் தம்மைத்தாமே தாழ்த்தி, அடிமையின் ரூபமெடுத்து, சிலுவையின் மரணபரியந்தமும் கீழ்ப்படிந்தார். ஒப்புக்கொடுத்தல், சேவை, சுயநலமின்மை ஆகியவற்றின் மூலம் அவருடைய பரிசுத்தம் வெளிப்பட்டது.
தாழ்மை கடினமானது. ஏனென்றால், நாம் இயல்பாகவே கவனிக்கப்படவும், பாராட்டப்படவும், நம்முடைய கருத்தைக் கேட்கவும், மதிக்கப்படவும் விரும்புகிறோம். நாம் சேவை செய்யலாம்; ஆனால் அதற்கான அங்கீகாரத்தையும் விரும்பலாம். நாம் மன்னிக்கலாம்; ஆனால் நாம் எவ்வளவு தியாகம் செய்தோம் என்பதை மற்றவர் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பலாம். ஆனால் கிறிஸ்து நம்மை இன்னும் ஆழமான நிலைக்கு அழைக்கிறார். பரிசுத்தமான தாழ்மை, “இதிலிருந்து எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?” என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, “இங்கே நான் எப்படி அன்பு செய்து சேவை செய்ய முடியும்?” என்று கேட்கிறது. கிறிஸ்துவின் தாழ்மை என்பது நம்மைப் பற்றி குறைவாக நினைப்பது என்று அர்த்தமல்ல. மாறாக, நம்மைப் பற்றியே அதிகமாகச் சிந்தித்துக்கொண்டிருப்பதை நிறுத்துவது என்று அர்த்தம். நம்முடைய அடையாளம் கிறிஸ்துவில் உறுதியாக இருக்கும்போது, மற்றவர்களோடு போட்டியிட வேண்டியதில்லை. நம்மை நிரூபித்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டியதில்லை. நம்முடைய முக்கியத்துவத்தைப் பாதுகாத்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டியதில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் கடைசி வார்த்தையை நாம்தான் சொல்ல வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. நாம் சுதந்திரமாகச் சேவை செய்ய முடியும்.
நடைமுறை:
இன்று, எந்த அங்கீகாரத்தையும் எதிர்பார்க்காமல்**,** மற்றொருவரை முதலிடத்தில் வைப்பதற்கான ஒரு வாய்ப்பை வேண்டுமென்றே தேர்ந்தெடுங்கள். யாரும் கவனிக்காமல் போகக்கூடியதாக இருந்தாலும், அன்பை வெளிப்படுத்தும் ஒரு செயலைச் செய்யுங்கள்.